< Terug naar overzicht

Geen eigen restaurant, wel toekomst in de zorg

Het zijn twee branches die zitten te springen om personeel, de horeca en de zorg. Dus zal de overstap die Danique Peeters maakt met gemengde gevoelens zijn ontvangen. De horeca ziet ongetwijfeld met lede ogen een kok vertrekken, de zorg juicht uiteraard de komst van iedere gemotiveerde kracht toe.

Het is een behoorlijk abrupte stap voor iemand die van kleins af aan leek voorbestemd voor de horeca. Danique Peeters (21) glimlacht: “Inderdaad. Ik keek als kind al gefascineerd naar kookprogramma’s. De creativiteit, het mooi opmaken van borden sprak me heel erg aan. Dat wil ik ook.” Dat het er in een restaurantkeuken niet altijd even zachtzinnig aan toe gaat en dat chefkoks verbaal wel eens uit kunnen vallen, deerde haar niet. “Dat maakte me niets uit. Ik had zelfs de ambitie op den duur een eigen restaurant te beginnen.”

Dus volgde ze niveau 2 (kok) en 3 (zelfstandig werkend kok) van de koksopleiding en kwam voor haar laatste stage terecht bij Brasserie Sur Place. Daar ging ze na het afronden van haar opleiding ook aan de slag. Maar na een tijdje begon het te knagen. “We hadden een superleuk team, daar lag het niet aan. Maar ik ben een mensenmens, wil tussen de mensen aan het werk zijn. In de keuken sta je toch wat geïsoleerd.” Bovendien, zo merkte ze, verwaterden haar sociale contacten. “Je bent aan het werk als veel andere mensen vrij hebben.”

Knoop doorgehakt

Een vriendin zette haar op het spoor van de zorg. “We hebben samen de koksopleiding gedaan. Ik ben gaan werken, zij is blijven studeren: maatschappelijke zorg. De gesprekken die ik daar met haar over had spraken me aan. Ze liet me haar studiemateriaal zien, ik ben in januari naar een open dag van Gilde Opleidingen geweest en heb ook diverse gesprekken met mijn ouders gevoerd. Toen heb ik de knoop doorgehakt en besloten voor de zorg te kiezen.” Met als uiteindelijke doel gevangenbewaarder te worden. Danique lacht. “Dat zeg ik nu ja. Waarom? Een gevoel. Nee, ik ben nog nooit in een gevangenis geweest. Ken ze alleen van televisie. Maar ik stel me zo voor dat ik gevangenen een luisterend oor kan bieden.”

Toch houdt ze er rekening mee dat ze die doelstelling op den duur bijstelt. “Daarom doe ik nu eerst een algemene opleiding Er is ook een specifieke opleiding voor gevangenbewaarder, maar als ik me om een of andere reden bedenk, kan ik met de opleiding die ik nu eerst ga volgen gemakkelijk bij een andere doelgroep terecht. Dat zou dan de gehandicaptenzorg zijn. Ouderenzorg ligt me minder, vermoed ik.”

Leuke teams

Dat is voor de toekomst. De komende drie jaar staan voor Danique in het teken van een nieuwe opleiding. De ambitie ooit een eigen restaurant te beginnen is verdwenen. En de horeca, gaat ze die missen? “Ik denk het niet. Sur Place wel, daar heb ik een hele fijne tijd gehad, veel geleerd. Maar ik weet zeker dat ik ook in de zorg in leuke teams kom te werken.”